çektiğim acının şiddetinden anlıyorum hala yaşadığımı

acı çeken ruhumdan,

kanayan, kırılmış kalbimden,

boşluktaki bedenimden..

öldürmeyen şey neden güçlendiriyor..

daha fazla acıtmak için mi?

Kaldırabileceğinden fazlası yüklendiğinde sırtına

Dizlerinin üstüne çöküp

İsyan ettin mi Tanrına..

Yaptığın seçimlerin sonucu hep

Yaşadıkların, hissettiklerin

Hiç istemesen de vazgectin mi hiç

Peki bunu kendine anlatabildin mi

Elin kolun bağlanmış

İşgal edilmiş bir ülke gibi

Göz yaşlarının haddi hesabı yok

Bazılarına göre mutluluk çok

Ama artık benim buna karnım tok…

bir kez  denizi gören insan görmeden yaşayamaz derler.. tüm hayallerinden daha uçsuz bucaksız.. ve kalabalık değil.. sadece sen varsın, hoşlanmadığın tüm insanlardan uzaktasın...
iyi insanlardan da uzak olmak istiyorum.. çünkü ne kadar iyi olurlarsa o kadar korkutucu oluyorlar.. ruhumu doyuracak beni kendime getirecek gerçeği tek başıma arayıp, bulmalıyım.. insanlardan kurtulmak kolay da kafamdakilerden nasıl kurtulcam.. beni düşünce zincirleriyle olduğum yere bağlayan bu şeylerden.. kendi içimde karanlık yaratan, olmayan bir aydınlığın hayalini kurduran karamsar düşüncelerden.. dipsiz kuyulara gömülmüş ve kendi büyüklüğünden bir haber olan gözlerimle içime bakmatayım.. her yer zifiri karanlık, insanı kendinden bile kuşkuya düşüren sessizlikte.. belki birazdan kıyamet kopacak...

İçimdeki üzüntünün tarifi yok.. bu mutsuzlukla, kederle, geçmek bilmeyen zamanla boğuşarak gözümü kırpmadan suç işleyeceğimi birilerine bir şeylere zarar verebileceğimi hissediyorum.. ama sonra içimde bir yerlere gizlenmiş olan çocuk kendini gösteriyor.. alnımda çizili olan bir yoldan bahsediyor ve o yoldan ayrılmamamı öğütlüyor.. sessizce onu dinliyorum.. belli belirsiz görebildiğim, kafamdaki her şeyden daha da belirsiz olan o çocuğu… kaşlarımı çatıp alnımı kırıştırıyorum.. gözlerimdeki öfkeyi hissedebiliyorum.. öfkem dilimde sözcüklerime dökülüyor.. odamdaki sessiz hayaletlere kusuyorum içimdekileri.. yetmiyor, yetemiyor.. hala dışarı çıkmayı bekleyen bir nefret ve gizli kalmış kabuk bağlasa da içten içe kanayan bir yara var..sürekli aynı şeyleri düşünüyorum, söylüyorum, yazıyorum.. her defasında sanki ilk defaymış gibi.. her yeni doğan günle yeniden hissediyorum tüm bunları.. gereksiz bir yığın şeye sahibim ama içimde huzur yüzümde gülümseme yok.. ben mi? Ben böyle bir pesimistim işte..

yaşadığım hergün tanrıdan bana hediye ise.. ve tanrının verdiği hediyeyi kabul etmemek nezaketsizlikse.. teşekkür edip, devam etmeli verdiği ile yetinip, hayatta kalmaya.. neyse işte al sana bi kaya nerene dayarsan daya durumda.. kıçımıza giren büyük umutlarımızla oturuyoruz yerimizde.. yok yani hep diyorum kendime ne bekliyorsun diye.. beklentisiz de gün geçmiyor be canım.. illaki zihnini meşgul edicek birşey lazım..
bugun oturup bir liste yapicam.. en iyi zihin meşguliyetleri diye.. oyalamak lazım bir şekilde.. yoksa yoksa düşünmekten ısınıp devreleri yakıcak bu beyin.. kendimi çiçeklere böceklere adayabilirim.. o da olmadı oturup acıklı aşk şiirleri yazarım.. bunlar cok mu soft ağırlık kaldırıp olmaz diyenlere inat kaslı bir vücut yaparım.. bruce lee ye özenip jet kun do tekniğini geliştiririm.. göbeğimi biraz daha büyütüp tv karşısında miskin miskin oturup göbek kaşıma sanatını icraa edebilirim... yaparım da yaparım yani.. ama en doğrusu bana en uygunu hangisi.. buldum buldum doğru düzgün düşünüp kendi sorunlarımı çözüp, normal biri olabilirim belki.. evet evet ben de normal biri olabilirim.. ne istediğini bilen biri mesela, şöyle güçlü, ayakları yere basan.. kendine sözde değil özde güvenen.. neden olmasın.. herşey mümkünse bu da mümkündür...

kilisenin birinde çalıntı mumları yakarken
doğum gününde pastanın üstündeki mumu söndürürken
sultan ahmette çaktırmadan dua etmeye çalışırken
eli elinde sıcakta kilometrelerce yürürken
antalya otogarında bir başına 3 saat beklerken
istiklalde yağmur altında yürürken
gecenin bi vaktinde panikten titrerken
birlikte olmayı dilemek...